Park im. Mickiewicza w Łodzi

Jeden z największych łódzkich parków zwany Julianowem. Założony na początku XIX w. Wówczas należał do folwarku Strzałkowskich. Pod koniec XIX w. Juliusz Heinzel wykupił go i wybudował w nim okazały pałac.

Opis

Park Julianowski liczy już ponad 190 lat i jest jednym z największych łódzkich parków (45 ha). Malownicze stawy zasilane są przez rzekę Sokołówkę. W parku znajduje się źródełko. Osiemnaście okazów starego drzewostanu uznano za pomniki przyrody, wśród nich m.in. lipy, buki, dęby i kasztanowce. Jednym z najbardziej okazałych jest topola kanadyjska, która osiągnęła obwód 710 m, stając się tym samym największym drzewem w granicach Łodzi. Dużymi rozmiarami charakteryzuje się w również dąb szypułkowy „Kosynier” (obwód około 400 cm) pamiętający czasy powstania styczniowego. To właśnie pod nim powstańcy złożyli przysięgę, otrzymując sztandar.
W parku znajduje się głaz-pomnik poświęcony żołnierzom sztabu Armii „Łódź” poległym tutaj w 1939 r. oraz niewielka tabliczka upamiętniająca skautów, którzy w 1914 r. przystąpili do legionów.
Do parku przylega dziewiętnastowieczny pałacyk myśliwski.
W letnie weekendy park rozbrzmiewa muzyką, podczas występów na deskach amfiteatru.

Data lub czas powstania

XIX w.

Materiał budowlany

Budynek murowany.

Historia

Park istniał już w na początku XIX w. jako park podworski folwarku Julianów należącego do Strzałkowskich, właścicieli Radogoszcza. Pod koniec XIX w. teren parku wraz z folwarkiem zakupił Juliusz Heinzel, potentat w produkcji wyrobów wełnianych i półwełnianych w Królestwie Polskim. Łódzki fabrykant nie szczędził środków podczas budowy pięknej rezydencji i urządzania parku w stylu angielskim. Sprowadzono kilkaset lip aż z Berlina. Z tarasu okazałego pałacu prowadziły schody wprost nad stawy zasilane wodami Sokołówki. Między stawami, a pałacem wystawiono fontannę. W letnie popołudnia można było skorzystać z ochłody przy wodospadzie z kaskadami.

Park aż do 1915 r. znajdował się poza granicami miasta, w tym roku Łódź rozszerzyła swój zasięg administracyjny. Do 1938 r. był własnością prywatną, następnie przeszedł pod Zarząd Miejski. W tym samym roku w pałacu urządzono muzeum etnograficzne. Na początku II wojny światowej w pałacu stacjonował sztab Armii „Łódź” i w związku z tym w 1939 r. uległ zniszczeniu podczas bobmardowania przez hitlerowców. W latach późniejszych zniszczony pałac został całkowicie rozebrany przez okupanta. Po zakończeniu wojny park na nowo zaczął spełniać swoje funkcje, stając się jednym z ładniejszych założeń zieleni w Łodzi.

Forma ochrony prawnej

Wpisy w wojewódzkim rejestrze zabytków:

• Park im. Mickiewicza w Łodzi, nr rej.: A/304 z 1984-12-06

Położenie obiektu

Park położony na Radogoszczu, w północnej części miasta. Ograniczony ulicami Zgierską, Biegańskiego, al. Róż, Folwarczną i Jaworową.
Dojazd tramwajem linii nr  4, 11, 16, 16 A, 46.

Dostępność

Obiekt dostępny całorocznie. Nieogrodzony.

Źródła, informacje w Internecie

• Bonisławski R., Podolska J., Spacerownik łódzki, Łódź 2008;
• Mowszowicz J., Parki Łodzi, Łódź 1962;
• Pabich M., Więcej niż rekreacja. Parki miejskie w przestrzeni Łodzi, „Kronika Miasta Łodzi" 2008, 3/2008;
• Pabich M., Parki miejskie jako element zagospodarowania miejskiej przestrzeni Łodzi (maszynopis pracy magisterskiej), Łódź 2004.

Właściciel, zarządzający

Urząd Miasta Łodzi.