Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu

Wycieczka - Planer

Punkty
Właściwości
Uczestnicy

Właściciel:

Nazwa:

Data rozpoczęcia:
Data zakończenia:

Aktywności:

Opis:

Cechy:

Dodaj nowego uczestnika

Liczba elementów:

Długość trasy:

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu

Kościół wzniesiono w latach 1911–1912 w stylu późnego eklektyzmu, który zaadaptował pewne elementy zdobnicze stylu secesyjnego. Jest to trójnawowa bazylika z odpowiednio wyniosłą wieżą od wschodu i z prezbiterium zakończonym półkolistą absydą.

Opis

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem, która położona jest na terenie dekanatu Zabrze-Mikulczyce Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego, należącego do diecezji gliwickiej. Powstała ona w 1913 r.

Kościół jest trójnawową bazyliką z odpowiednio wyniosłą wieżą od wschodu i prezbiterium, które jest zakończone półkolistą absydą. Świątynia reprezentuje styl późnego eklektyzmu, który zaadaptował pewne secesyjne elementy zdobnicze.

Od 10 czerwca 2011 r. w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa znajdują się relikwie bł. Jana Pawła II w postaci fragmentu płótna nasączonego krwią. Relikwiarz jest wystawiany każdego 16-tego dnia miesiąca, na pamiątkę wyboru Karola Wojtyły na Stolicę Apostolską. Można się przy nim pomodlić po wieczornym różańcu dziękczynnym.

Data lub czas powstania

XX w.

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa został wzniesiony w latach 1911–1912.

Materiał budowlany

Kościół murowany.

Historia

Początki Rokitnicy, która obecnie jest jedną z dzielnic Zabrza, sięgają przełomu XIII i XIV w. Pierwsza o niej wzmianka pochodzi z 1310 r. Z następnych informacji zawartych w protokołach wizytacyjnych dekanatu bytomskiego wynika, że z połowy Rokitnicy położonej na wschód od rzeczki o tej nazwie, proboszcz w Miechowicach pobierał dziesięcinę (wizytacje z XVII w.). To samo dotyczy drugiej części miejscowości, należącej do parafii Wieszowa, w dekanacie toszeckim w diecezji wrocławskiej. Granicę pomiędzy dwoma diecezjami stanowiła do 1821 r. rzeka Potok Rokitnicki. Z tego też powodu wschodnia część dzisiejszej parafii w Rokitnicy należała do miechowickiej parafii pw. Świętego Krzyża, natomiast zachodnia – do parafii Wieszowa. W 1857 r. dla ok. 600 mieszkańców Rokitnicy wybudowano małą kapliczkę pw. Matki Boskiej Bolesnej przy szosie pyskowickiej (stoi do dziś, odnowiona w 1955 r., ale niestety nieczynna), w której ksiądz z Wieszowy dwa razy w roku odprawiał nabożeństwo.

W II poł. XIX w. liczba mieszkańców, a więc i wiernych stale rosła, przede wszystkim z uwagi na gwałtowny rozwój przemysłu. Jedną z głównych przesłanek wzniesienia kościoła stało się stworzenie na początku XX w. na terenie Rokitnicy przez hrabiego von Ballestrema kolonii patronackiej dla pracowników kopalni „Castellengo”, uznane notabene za jedno z najbardziej niezwykłych osiedli górniczych w całej Europie. W związku z powyższym, w 1906 r. ks. kardynał Kopp wydał dekret erygujący samodzielną placówkę duszpasterską, tzw. kurację w Rokitnicy, uzasadniając swoją decyzję oddaleniem wioski o 7 km od najbliższego kościoła oraz istnieniem dużego domu inwalidów z pracującymi zakonnicami, co również wymagało posługi duszpasterskiej. Dekret ten zawierał także informację o konieczności wybudowania dla mieszkańców Rokitnicy nowego kościoła. Pierwszy kuracjusz – Józef Matulla – wynajął, a później dostosował do celów duszpasterskich salę miejscowego kasyna. Dla powstałej w ten sposób placówki wyznaczono, przy udziale ks. Jana Kubotha, kapłana lokalistę, którym został ks. Józef Matulla. Po pewnym czasie ks. Józef Matulla zakupił parcelę pod budowę nowego kościoła parafialnego oraz założenie cmentarza. Budowę świątyni rozpoczęto w 1911 r.

Poświęcenie kamienia węgielnego nastąpiło w dzień św. Jadwigi przypadający na 15 października. W ciągu jednego roku od tego momentu wybudowano kościół, który „swą wielkością, solidnością, jednym słowem okazałością miał świadczyć i świadczy nadal o zamożności i o pobożności parafii”. Jego poświęcenie odbyło się 17 listopada 1912 r. Ten fakt stanowił decydujący moment dla pełnego usamodzielnienia się parafii. Chociaż wiele szczegółów wymagało jeszcze dopracowania, niemniej Rokitnica dysponowała już własnym kościołem i od sześciu lat stanem zaczątkowym samodzielności w postaci kuracji i odrębnego duszpasterza. Samodzielną parafię ks. kardynał Kopp erygował więc 30 sierpnia 1913 r. wyznaczając moc urzędową z dniem 1 listopada tego roku.

W 1923 r. miała miejsce uroczysta konsekracja kościoła, podczas której w ołtarzu głównym zostały złożone relikwie św. Maurycego i św. Urszuli.