Zespół uzdrowiskowy w Świeradowie-Zdroju

Dom Zdrojowy został zbudowany pod koniec XIX wieku. Pierwszych kuracjuszy przyjął w 1899 roku. Budynek wyróżnia 46 metrowa wieża zegarowa. W budynku znajduje się najdłuższa na Dolnym Śląsku hala spacerowa z pijalnią, licząca 80 metrów.

Data lub czas powstania

1899 r. (XIX w.)

Materiał budowlany

Obiekt murowany – cegła. Drewniana Hala Spacerowa.

Historia

W księgach śląskiego lekarza Leonarda Thunnessera znalazł się najstarszy opis świeradowskich źródeł mineralnych. Pochodzi on z 1572 r. Ale dopiero po 150 latach na zlecenie rodziny Schaffgotschów odkryto lecznicze właściwości tych źródeł. W 1739 r. zbudowano pierwszy dom zdrojowy. W 1811 r. odkryto kolejne źródła co dało początek zabiegom borowinowym w Świeradowie. Pod koniec XIX w. spora część budynków uzdrowiskowych uległa zniszczeniu w pożarze. W 1899 r. rozpoczeto rozbudowę kompleksu uzdrowiskowego, które możemy podziwiać do dziś.

Ciekawostki

Budynek Domu Zdrojowego posiada unikatową w skali kraju halę spacerową. Wrażenie robi nie tylko jej długość 80 metrów, ale drewniany wystrój o bogatej dekoracji i polichromii. W hali sopacerowej znajduje się też niewielka scena muzyczna, gdzie wieczorami kuracjusze mogą wycłuchiwać okazjonalnych koncertów.

Forma ochrony prawnej

Wpisy w wojewódzkim rejestrze zabytków:

• Zespół uzdrowiskowy w Świeradowie-Zdroju, nr rej.: 903/J z 1988-01-14
• Zespół uzdrowiskowy w Świeradowie-Zdroju – Dom zdrojowy, nr rej.: 903/J z 1988-01-14
• Zespół uzdrowiskowy w Świeradowie-Zdroju – Pijalnia wód, nr rej.: 903/J z 1988-01-14
• Zespół uzdrowiskowy w Świeradowie-Zdroju – Hala spacerowa, nr rej.: 903/J z 1988-01-14